ทุกสัปดาห์จะมีผู้ปกครองทักมาว่า "ลูกติดเกมมาก อยากให้มาเรียนเขียนโปรแกรม จะได้เลิกเล่น" ครูพิมขอตอบตรง ๆ ว่า โค้ดดิ้งไม่ใช่ยาแก้ติดเกม แต่มันเป็นสะพานที่ใช้ได้ผลจริงกับเด็กกลุ่มหนึ่ง
เด็กติดเกม 2 แบบที่ต่างกันมาก
แบบที่หนึ่ง: ติดเพราะชนะแล้วรู้สึกเก่ง เด็กกลุ่มนี้สนใจอันดับ สนใจการเอาชนะ พอชวนมาเขียนโปรแกรมมักไม่ติด เพราะโค้ดดิ้งให้ความรู้สึกเก่งช้ากว่าเกมมาก
แบบที่สอง: ติดเพราะสนใจว่ามันทำงานยังไง เด็กกลุ่มนี้ชอบสำรวจแผนที่ ชอบลองบั๊ก ชอบดูคลิปคนอธิบายกลไกเกม — กลุ่มนี้เปลี่ยนเป็นคนสร้างได้จริง และมักเปลี่ยนได้เร็วอย่างน่าประหลาดใจ
วิธีดูว่าลูกเป็นแบบไหน
ลองถามคำถามเดียวนี้: "ถ้าหนูออกแบบเกมนี้เอง หนูจะเปลี่ยนอะไร"
- ถ้าตอบว่า "ไม่รู้ ก็ดีอยู่แล้ว" — ยังไม่ใช่จังหวะ
- ถ้าตอบยาวเป็นนาที ว่าตัวละครนี้แรงเกิน ด่านนี้ควรมีอะไร — นี่คือคนสร้างที่ยังไม่รู้ตัว
เริ่มบทสนทนายังไงไม่ให้ทะเลาะ
สิ่งที่ไม่ได้ผลที่สุดคือ "เลิกเล่นได้แล้ว ไปเรียนเขียนโปรแกรม" เพราะเด็กได้ยินว่าสิ่งที่เขารักคือเรื่องไร้สาระ
สิ่งที่ได้ผลคือการยกระดับสิ่งที่เขารักอยู่แล้ว เช่น "เกมที่หนูเล่นเนี่ย คนทำเขาเขียนยังไงนะ อยากรู้จัง" หรือ "ถ้าหนูทำเกมของหนูเองได้ หนูจะทำเกมอะไร"
เป้าหมายไม่ใช่ให้เขาเลิกเล่นเกม แต่ให้เขารู้ว่าตัวเองอยู่ฝั่งไหนของหน้าจอได้บ้าง
ให้เห็นของจริงเร็วที่สุด
เด็กเชื่อสิ่งที่เห็นมากกว่าสิ่งที่ฟัง ที่โรงเรียนของเราจึงให้เด็กออกแบบเกมของตัวเองแล้วขึ้นเว็บให้เล่นได้จริงทันที ส่งลิงก์ให้เพื่อนเล่นได้เลย
ลองเปิดหน้าเกมของนักเรียนให้ลูกดูสิคะ แล้วบอกว่า "คนทำอายุ 6 ขวบเอง" — ปฏิกิริยาของเด็กตรงนั้นจะบอกคำตอบเองว่าเขาพร้อมไหม
ถ้าเปลี่ยนไม่สำเร็จล่ะ
ก็ไม่เป็นไรค่ะ เด็กที่ลองแล้วพบว่าไม่ชอบ ก็ยังได้ทักษะการคิดเป็นขั้นตอนติดตัวไป และได้รู้จักตัวเองเร็วขึ้นหนึ่งเรื่อง ซึ่งมีค่ากว่าการฝืนเรียนต่อไปหลายปี
